رنج های نادیده کادر درمانی در روزهای کرونایی

به گزارش بیست آمار، کرونا همه چیز را در دنیا تحت تاثیر قرار داده و به همه اقشار آسیب هایی وارد کرده اما تردیدی نیست که در تمام دنیا، فشار و آسیبی که بر کادر درمانی و خانواده های آنان وارد کرد، بیشتر از سایر اقشار است.

رنج های نادیده کادر درمانی در روزهای کرونایی

به گزارش بیست آمار آنلاین به نقل از ایرنا، ما حتی اگر به شرایط عادی برگردیم آثار این درد و رنج همراه ما خواهد بود. خانواده های ما آسیب فراوانی دیدند. وظیفۀ ما خدمت به مردم است، اما حق ما این همه بی توجهی مردم به سلامت ما و خانواده مان نیست. اگر بخشی از مردم بیشتر توجه داشتند و خودخواهی شان را کنار می گذاشتند، امروز شرایط ما این گونه نبود. باور کنید در خانه ماندن راحت تر از شبانه روز در بیمارستان بودن و لباس های ویژه پوشیدن است. این ویروس هنوز در حال انتقال است. باور کنید این ترس از کرونا نیست، خود کروناست که منِ پرستار را خانه نشین و دور از خانواده کرد.

وقتی این جمله ها را می گوید، صدای متفاوت نفس هایش از پشت تلفن هم قابل تشخیص است. اما پشتِ این صدا و صدای نفس هایش دلخوری و حتی عصبانیت هم شنیده می گردد. عصبانیت و دلگیری پرستاری که پس از یک ماه خدمت مستمر و کار پرفشار در بیمارستان ثامن الائمه(ع) گلوگاه، به کرونا مبتلا شد و حالا به تنهایی روزهای قرنطینه را پشت سر می گذارد و منتظر است که پس از بهبودی باز هم به بیمارستان برگردد و کنار همکارانش عجیب ترین روزهای عمرش را سپری کند.

ابتلای پزشکان و پرستاران به کرونا در هنگام ارائه خدمات به بیماران خبر تلخی بود که می شد آن را پیش بینی کرد. اتفاقی که در تمام استان ها افتاد و جان پرستاران و پزشکان زیادی را هم گرفت. از جمله مازندران که تا کنون چند پرستار و پزشک بر اثر ابتلا به کرونا جان خود را از دست دادند و تعداد زیادی از کادر درمانی هم این روزها در قرنطینه و جدال با کرونا هستند. مانند هدی غلامی، سرپرستار بخش اورژانس بیمارستان ثامن الائمه(ع) گلوگاه.

مرزی به نام کرونا

چهارده سال پیش به عنوان پرستار کارش را در یکی از مراکز درمانی مازندران آغاز کرد. شاید مانند خیلی از همکارانش سخت ترین روزهای کاری را هم متصور شده بود، اما این روزهای کرونایی، قطعا از سخت ترین روزهایی که تصور می کرد هم سخت تر هستند.

دو فرزند دارد؛ دختر 8 ساله و پسر 3.5 ساله. حدود 40 روز است که فرزندانش را در آغوش نگرفته و نتوانسته صورت شان را ببوسد؛ تا یک هفته پیش به خاطر حضورش در بیمارستان و از یک هفته پیش تا امروز به خاطر مبتلا شدن به کرونا.

خودش در قرنطینه خانگی به سر می برد و فرزندانش را به خانه مادرش فرستاده تا از شر کرونا در امان باشند و هر وقت که حالش خوب شد، آن ها را با خیالی آسوده در آغوش بگیرد.

این دلتنگی یک سویه نیست؛ فرزندانش هم دلتنگ آغوش مادر هستند. می گوید روزهای آخری که به بیمارستان می رفت دختر و پسرش دیگر قید آغوش مادر را هم زده بودند و همین که او را از نزدیک ببینند برای آن ها دلگرمی شده بود.

مامان، کرونا کی میره؟ نمی خواد تو من رو ببوسی، فقط من ببوسمت. این جمله را دخترش به عنوان بزرگ ترین آرزوی این روزهای خودش می گوید.

تغییر سبک زندگی

در نخستین روزهای شیوع بیماری تلاش کرد به فرزندانش بفهماند که شرایط تغییر کرده و امکان نزدیک شدن به آن ها را ندارد. این که اگر به خانه می آید نباید به او نزدیک شوند و لازم است که فوری لباس هایش را عوض کند. کرونا حتی روی دنیای بچگانه فرزندان کادر درمانی هم تاثیر گذاشت. دغدغه دو فرزند خردسال، شده بود این که لباس هایی را برای مادر آماده کنند تا وقتی به خانه برگشت، زمان کمتری برای تعویض لباس ها صرف کند. کمتر کسی از داخل خانه پرستاران و پزشکان این روزهای مراکز درمانی خبر دارد.

برای خدمت کردن هنوز هم آماده است؛ اما از بی تفاوتی های خیلی از مردم گلایه دارد. وقتی فشارهای کاری به همکارانش را در مراکز درمانی مرور می کند، تلخی فوت مبتلایان و بیماران زمینه ای این مرکز که آن ها را می شناخت را به یاد می آورد، ناباوری همراهان بیماران از ابتلای عزیزشان به کرونا را از ذهن می گذراند و مبتلا شدن همکارانش به این ویروس چینی را به خاطر می آورد، رنج بی مسئولیتی های اجتماعی افراد و انتشار فیلم و عکس از تفریح شان در اینستاگرام بیشتر عذابش می دهد.

آغاز یک بحران

از نخستین روزهای شیوع بیماری و آغاز عملیات نجات جامعه که می پرسم، به اوایل اسفند برمی گردد. روزهایی که به گفته او تعداد مراجعان در مرکز درمانی به شکل عجیبی افزایش پیدا کرده بود و افرادی مراجعه می کردند که نشانه های ابتلا به کرونا را داشتند. طبق شیوه نامه های در نظر گرفته شده داروهایی برای مراجعه کنندگان تجویز می شد، بعضی ها به قرنطینه در منزل راهنمایی می شدند، عده ای به مشاوره عفونی نیاز داشتند و آن ها که علائم بیشتری داشتند، راهی مراکز سی تی اسکن می شدند.

شرایط روز به روز برای او و همکارانش بدتر می شد و فشار کار هم افزایش می یافت. همین حالا هم با این که خودش مبتلاست، دغدغه همکارانش را دارد که در دل آلودگی ها و کانون ویروس مشغول ارائه خدمات هستند. با او به نخستین روزهای شیوع کرونا برمی گردم. می گوید:

یک هفته از شیوع بیماری نگذشته بود که تعداد بیماران از حد پیش بینی ما فراتر رفت، کم کم پرسنل بیمارستان درگیر بیماری شدند. دو هفته بعد پزشکان و کادر درمان یکی یکی از چرخه خدمت کنار گذاشته شدند و ما با کمبود شدید نیرونی انسانی روبرو شدیم. فشار کاری مضاعف باعث شد تا کادر درمانی شیفت های بیشتری سرکارشان بمانند. بر هم خوردن نظم کاری سیستم ایمنی کارکنان کادر درمانی را تحت تاثیر قرار داد و تعداد ابتلا در بین همکاران هم به طور غیرمعمول بالا رفت.

ابتلای کادر درمانی

کرونا همچنان در حال پیش روی بود، باید شبانه روزی به این حجم از مراجعه کنندگان خدمات ارائه می شد. حتی بعضی پزشکان مجبور بودند هم زمان در چند بیمارستان کار کنند و این شرایط در افزایش تعداد مبتلایان تاثیر مستقیمی داشت.

همین فشارهای زیاد کاری و مبتلا شدن نیروهای کادر درمانی به کرونا بود که سبب شد در نیمه اسفند دانشگاه علوم پزشکی مازندران فراخوان جذب نیروهای داوطلب را منتشر کند. چند روز بعد دانشگاه علوم پزشکی بابل هم فراخوان مشابهی منتشر کرد. همان روزها قابل پیش بینی بود که فشار بر کادر درمان بیشتر هم خواهد شد.

غلامی از کمبود شدید پزشک در همان روزها می گوید و این که بلافاصله تصمیم گرفته شد از بخش بهداشت، همکارانی به کادر درمان اضافه شوند. پزشکان درگیر با کرونا دست کم سه هفته باید استراحت می کردند و پس از بهبودی به محل کار برمی گشتند. شرایط برای کادر درمانی چیزی کم از یک جنگ تمام عیار ندارد. حتی پس از بیماری باید به خط مقدم نبرد برگردند. پزشکان و پرستاران مبتلا شده پس از بهبودی مجددا یکی یکی به سرکارشان برگشتند. خود او هم باید پس از بهبودی به بیمارستان برگردد و این یعنی هنوز این روزهای سخت برایش تمام نشد.

تغییر روزانه شرایط

نوسانِ تعداد کارکنان مراکز درمانی به حدی مشهود و ملموس بود که آمار کادر پزشکی و پیراپزشکی هر روز باید از مراکز درمانی به مدیران استان اعلام می شد تا بر اساس این آمار برنامه ریزی گردد.

سرپرستار بخش اورژانس بیمارستان ثامن الائمه(ع) گلوگاه می گوید: هر روز جلسه مدیریت بحران داشتیم و شرایط را بررسی می کردیم، اوایل که تعداد مبتلایان کمتر بود مسئولان بخش ها هم در جلسات حاضر می شدند. بعدها تعداد کسانی که در جلسات شرکت می کردند محدود شد. با پروتکل هایی که از معاونت درمان برای ما می فرستادند، گاهی دستورالعمل ها روزانه تغییر می کردند. باید خودمان را با آنها هماهنگ می کردیم.

هیچ روزی شبیه به روز دیگر نبود. مثل همین روزها که هنوز مراکز درمانی در شرایط بحرانی قرار دارند. افزایش مراجعات و ارائه خدمات درمانی، کاهش تجهیزات و امکانات پزشکی را در پی داشت. اما به گفته غلامی مدیران بیمارستان طی چند روز با کمک و مشارکت مجمع خیرین سلامت شهرستان گلوگاه و مجمع خیرین سلامت کشور بخش مهمی از مسائل را برطرف کردند.

بی توجهی جامعه و تعدد مراجعات

کم توجهی اقشار مختلف جامعه به توصیه های بهداشتی مسائل جدیدتری را رقم می زد و شرایط را حادتر می کرد. مثل همین روزها که هنوز عده ای در سفر هستند و بعضی هم بازارگردی ها و طبیعت گردی های خودشان را رها نمی کنند. دیگر ظرفیت بیمارستان ها و مراکز درمانی در حال پر شدن بود. تعدد مراجعات باعث شده بود احتمال ابتلای کادر درمانی به کرونا هم بیشتر از قبل گردد.

بیمارستان گلوگاه شرایط خاص تری داشت. مرزی بودن این شهرستان با استان گلستان باعث شده بود که هم بیمارانی از مازندران به این بیمارستان مراجعه کنند و هم از شهرهای استان گلستان. اشاره غلامی به حضور پرتعداد مراجعان از شهرهای گلستان به بیمارستان گلوگاه این موضوع را تأیید می کند:

بیمارستان شهدای بندرگز در استان گلستان یکی از مراکز کرونا بود. اما بیماران از شهرهای نوکنده، لیوان و روستاهای اطراف به مرکز درمانی ما مراجعه می کردند. می گفتند ما می ترسیم به بیمارستان بندرگز مراجعه کنیم. چون شیوع ویروس در گلستان بالا بود. ما حتی مراجعینی از بندرترکمن هم داشتیم. شهری که کیلومترها با ما فاصله دارد. تست کرونای آنها مثبت بود، اما حاضر نبودند در شهر خودشان بستری شوند و ما ناچار شدیم این افراد را در مرکز درمانی گلوگاه بستری کنیم.

افزایش فشار به کادر درمانی و تجهیزات

از طرفی روستاییان بیشتری هم کم کم به جمع مبتلایان و مراجعان افزوده می شدند:

جمعیت زیادی از روستاها درگیر بیماری شدند، این حجم از شیوع ویروس باعث می شد فشار زیادی روی کادر درمان وارد گردد. روزی نبود که تست کرونای همکاری مثبت اعلام نگردد. این ها را غلامی می گوید. شرایطی که سبب شده بود از دهه سوم اسفند بیمارستان های ویژه پذیرش بیماران کرونایی در مازندران تخت خالی نداشته باشند.

بیمارستان خاتم الانبیا(ص) بهشهر به عنوان بیمارستان تعیین امکان ارائه خدمات نداشت، سی تی اسکن بیمارستان امام(ره) توان پاسخگویی به همه مراجعات را نداشت، آی سی یوی بیمارستان های تعیین گنجایش نداشتند! ما در مرکز درمانی گلوگاه فقط یک دستگاه در اختیار داشتیم و مجبور بودیم بیماران با شرایط حاد تنفسی را در بخش های مختلف بستری کنیم. شرایط به گونه ای پیش رفت که کل بیمارستان درگیر کرونا شد.

هر چه تعداد بیماران در یک مرکز بیشتر باشد، میزان آلودگی و احتمال ابتلای کادر درمانی هم بیشتر می گردد. بنابراین باید اقدامات جدیدی انجام می شد:

باید فاصله بین بیماران را بر اساس پروتکل های بهداشتی رعایت می کردیم. برای حفظ سلامت ملاقات ها ممنوع شد. سعی کردیم از مراجعات غیرضروری جلوگیری کنیم. نیاز بود مراجعه کنندگان را نسبت به خطری بزرگ تر آگاه کنیم؛ به همه می گفتیم که شرایط عادی نیست، برای تهیه دارو و انجام آزمایش به بخش اورژانس مراجعه نکنید، ممکن است ناقل این ویروس شوید و خانواده های تان درگیر مسائل بیشتری شوند. می خواستیم هر طور شده شرایط را مدیریت کنیم، اما واقعیت ماجرا تلخ تر از چیزی است که بگردد آن را خاطرنشان کرد.

توجیه همراهان بیماران

ترس از کرونا تعداد مراجعات به بیمارستان را افزایش داده بود. به بسکمک از مراجعه کنندگان با علائم خفیف ابتلا توصیه می شد در خانه بمانند و خودشان را قرنطینه کنند. اما چالش مهم کادر درمانی نه خود بیماران، بلکه همراهان آن ها بودند:

در اورژانس بیمار را تحویل می گرفتیم و از همراهان می خواستیم محیط را ترک کنند. چون در معرض آسیب بودند. خود بیماران کرونایی هیچگاه بیماری شان را انکار نمی کردند، اما خانواده ها می ترسیدند. سعی می کردند واقعیت را انکار کنند. پذیرش این واقیت که بیمار به کرونا مبتلا شده برای همراهان سخت بود. ترس از جدایی، فکر و خیالی که در سر آنها می گذشت باعث می شد ما زمان زیادی در شبانه روز را صرف توجیه همراهان بیماران کنیم. سعی می کردیم در آن شرایط سخت آنها را درک کنیم، از طرفی باید به کارهای بیماران هم می رسیدیم. با شرایط خاصی روبرو شده بودیم. باور کنید حتی بازگو کردن این شرایط سخت است، چه برسد به این که وسط میدان باشی. هنوز همکارانم همین روزها را می گذرانند.

خاطرات تلخ روزهای کرونا

پرستاران و پزشکان این روزها تصاویر تلخ زیادی می بینند که دشواری انجام وظیفه را برای شان بیشتر می کند. برای همین است که معتقدند در دوران پساکرونا، آسیب های این روزهای کرونایی در زندگی کادر درمانی بیشتر خودش را نشان می دهد. سرفه کنان یکی از خاطرات که او را متأثر کرد را مرور می کند و می گوید:

خانمی با سابقه آسم به بیمارستان مراجعه کرد، حال مساعدی نداشت. سی تی اسکن نشان می داد که درگیری شدید ریه دارد. قرار شد بستری گردد. اکسیژن خونش زیر 90 بود. شرایط را برای همسرش شرح دادیم و گفتیم که به اکسیژن نیاز دارد و باید تحت مراقبت شدید باشد. اما حاضر نبود واقعیت بیماری همسرش را بپذیرد. پای تخت همسرش نشست از او می خواست که درست نفس بکشد تا بستری نگردد. می گفت اگر وارد بخش شوی ممکن است دیگر تو را نبینم. این تلخی ها از ذهن کادر درمانی پاک نمی گردد. حالا که خودم درگیر این بیماری هستم بیشتر حال این افراد را درک می کنم.

شاید به باور جامعه اعضای کادر درمانی به خاطر روبرو شدن با انواع فوت های بیمارستانی، مرگ بیماران را راحت تر بپذیرند. اما پای صحبت های آن ها که بنشینیم می بینم اینطور نیست. به ویژه این روزها که فرشته مرگ پرکارتر از همیشه است:

بیمارانی داشتیم که به خاطر بیماری های زمینه ای همیشه به این مرکز مراجعه می کردند. ارتباط نزدیک و صمیمانه ای با آن ها داشتیم. بعضی ها واقعا مثل پدربزرگ ها و مادربزرگ ها برای ما عزیز بودند. جدی ندریافت توصیه ها خیلی از این افراد را برای همیشه از ما جدا کرد. کرونا برای خیلی از این بیماران خاتمه زندگی است. موردی از این که یک بیمار زمینه ای کرونا را شکست داده باشد ندیدم.

از رنجی که می بریم

اعضای کادر درمانی این روزها فقط خسته از کار زیاد نیستند. رنج مضاعفی از بی توجهی های جامعه می برند. دلسوزی های مجازی و هشتگ زدن ها نیز نه تنها آرام شان نمی کند، بلکه گاهی آزارشان می دهد. ارتباط شان با خانواده را قطع کرده اند، شاهد مرگ همنوعان هستند، سختی پوشیدن لباس های ویژه و فشار ماسک به صورت را تحمل می کنند و در معرض بیماری قرار دارند تا شرایط بیماری در جامعه کنترل گردد، اما بی مسئولیتی ها و بی تفاوتی ها رنج و خستگی این همه دشواری را مضاعف می کند:

باور کنید رنجی که از دیدن بی تفاوتی مردم می بردیم و می بریم قابل وصف نیست. مردم در این شرایط قید خریدهای شب عید و سفر را نزدند. تصاویر فعالیت های روزمره مردم در فضای مجازی حکایت از بی تفاوتی عده زیادی از هموطنانم داشت. وقتی در صفحات مجازی می دیدیم مهمانی ها و دورهمی ها برقرار است، راه های استان به روی مسافران باز است و مردم هم زندگی شان عادی جریان دارد، اضطراب ما دوچندان می شد. کاش این افراد که به سلامت ما و خودشان و دیگران فکر نمی کنند، دست کم از انتشار تصاویر بیرون رفتن های خود دست بکشند.

دردهای نادیدنی

هنوز هم در فضای مجازی می توان پست ها و استوری های زیادی را دید که بعضی افراد از طبیعت گردی ها و مهمانی ها و دورهمی های خود منتشر می کنند. همین افراد شاید پست های مربوط به زحمات کادر درمانی را می پسندند و دیدگاه هایی هم در وصف تلاش های این قشر جامعه می نویسند. جمله هایی که در ظاهر روحیه بخش است و در نگاه کادر درمانی به رنج آنان می افزاید:

مردم نمی دانند پوشیدن این لباس ها چقدر سخت و طاقت فرساست. به دلیل پوشانندگی بالا و نداشتن منفذ، تعریق در این لباس بسیار زیاد است. زمانی که کنار بیماران و در داخل بخش باشیم عرق می کنیم و زمانی که بیرون می رویم تا گزارش بنویسیم سردمان می گردد. گاهی روزی چند بار تب و لرز می کردیم. سردرد ناشی از کلاه، خط شیلد روی صورت، فشار ماسک و درد پشت گوش ها از کش ماسک را کسی حس نمی کند و فقط وقتی عکس مان را می بینند می گویند: چقدر بهتون میاد، شبیه فرشته ها شدید!

این پوشش خاص و تعدد بیماران حتی گاهی اجازه غذا خوردن به کادر درمانی را نمی دهد. حتی برای این که مجبور به تعویض گان نشوند، مصرف مایعات را به حداقل کاهش می دهند تا به سرویس بهداشتی نروند. خاتمه هر شیفت کاری می توان پرستارانی را دید که به معنای واقعی توانی برای ادامه فعالیت ندارند.

نبرد تن به تن با کرونا

درد دل های پرستاران این روزها و به ویژه شاید در روزهای پس از کرونا شنیدنی و تلخ است. سبک دشواری از زندگی و فعالیت شغلی که حتی تصورش هم برای بسکمک از اقشار جامعه ممکن نیست، چه برسد به این که بخواهند در این موقعیت قرار بگیرند.

هدی غلامی یک نمونه از این پرستاران است. به گفته خودش بسکمک از همکاران او شرایط به مراتب بدتری داشتند. افرادی که در منزل فرزند بیمار دارند و ارتباط شان با فرزندشان به تماس های تصویری محدود شده و حتی حالا به خاطر حس در بند بودن، همین تماس های تصویری را هم کم کرده اند.

غلامی از 25 اسفند نشانه های کرونا را در خود احساس کرد و پس از چند روز مراقبت و مصرف داروهای مختلف، به دلیل فشار کاری زیاد و حضور زیاد در کشیک ها و قرار دریافت در بین حجم زیادی از آلودگی ویروسی، بالاخره به طور جدی به این بیماری مبتلا شد. او حالا با احتساب روزهای حضورش در بیمارستان که با رعایت نکات بهداشتی و خودمراقبتی و فاصله با اطرافیان همراه بود، حدود 45 روز است که به نوعی از خانواده دور است و برای به دست آوردن سلامتی و بازگشتن به بیمارستان تلاش می کند.

در خانه ماندن سخت نیست

از دلتنگی هایش می گوید، از گلایه هایش حرف می زند و از تصاویری عجیب که در ذهن او و همکارانش ثبت شده است:

بعضی تصاویر شبیه روز قیامت است که می گویند همه از نزدیکان شان فرار می کنند. همراهان بیماران از بیمار فاصله می گیرند و حتی برای جابجایی بیمار حاضر به همکاری با کادر درمانی نمی شوند. ما مجبور بودیم به خاطر بیماران از خودمان و خانواده مان بگذریم.

در خانه بمانیم، کرونا را شکست می دهیم و بسکمک از شعارهای این روزها هنوز برای خیلی ها جدی نیست. خیلی ها هم از در خانه ماندن خسته شده اند و شاکی اند از این که این شرایط چقدر باید ادامه داشته باشد؟ پاسخ هدی غلامی به این گلایه ها چند جمله است: شرایط امثال ما را ببینید تا متوجه شوید در خانه ماندن چقدر راحت تر از پوشیدن این لباس های طاقت فرسا و حضور در بیمارستان برای خدمت به بیماران کرونایی است. اگر همه دو هفته مراعات می کردند و کنار خانواده های شان می ماندند، شرایط امروز اینقدر بحرانی نبود. امروز راحت ترین کار در خانه ماندن است.

منبع: همشهری آنلاین
انتشار: 1 خرداد 1399 بروزرسانی: 1 خرداد 1399 گردآورنده: 20amar.ir شناسه مطلب: 317

به "رنج های نادیده کادر درمانی در روزهای کرونایی" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "رنج های نادیده کادر درمانی در روزهای کرونایی"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید